Η Δάφνη που χάθηκε

ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.«Καλοκαιρινές διακοπές» με το κλείσιμο των σχολείων στη Δάφνη

(της Μαρίας Φλαμπούρη)

Πήγα δημοτικό σχολείο στο 1ο Δάφνης, τότε που ακόμα λεγόταν Κατσιπόδι, το 1946 και τελείωσα το 1952.

Ήταν δύσκολα χρόνια, μετά από έναν πόλεμο και ένα εμφύλιο που δεν είχε τελειώσει ακόμα. Φτώχεια με το καντάρι! Τι να έκαναν οι γονείς μας που δεν είχαν οικονομικές δυνατότητες για εκδρομές και εξοχές!

Τα Σάββατα και τις Κυριακές, μας φορούσαν τα καλά μας φτωχικά ρουχαλάκια και μας πήγαιναν βόλτα. Τι βόλτα δηλαδή, από τον Άγιο Ιωάννη μέχρι την Ελευθερίου Βενιζέλου. Παρακάτω εκεί που σήμερα είναι η Εθνική Τράπεζα, το ΙΚΑ και μέχρι πρότινος η Εφορία, ήταν απαγορευμένη ζώνη για μας τα παιδιά. Εκεί ήταν ένα κέντρο διασκέδασης όπου είχε Σεπαρέ. Για εμένα εκείνη η λέξη ήταν άγνωστη. Αργότερα έμαθα τι σημαίνει.

Κορίτσια κάνουν βόλτα στη Λεωφ. Βουλιαγμένης (πριν το 1950)

Κορίτσια κάνουν βόλτα στη Λεωφ. Βουλιαγμένης (πριν το 1950)

Στην λεωφόρο Βουλιαγμένης αργά και που βλέπαμε κανένα αυτοκίνητο. Το λεωφορείο έφτανε μέχρι τον κινηματογράφο ΝΑΝΑ, έμπαινε στην Χίου, έκανε τέρμα στην Αρτέμωνος και από την Ίμβρου έβγαινε στην Βουλιαγμένης για να πάει στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν ο δρόμος ήταν όλος δικός μας.

Στον δρόμο ήταν μικροπωλητές με καλαθάκια στο χέρι και πούλαγαν πασατέμπο και φιστίκια. Ένας εξ αυτών φώναζε : «Ο τσάκα-τσούκας παιδιά!» Μας έπαιρναν από ένα χωνάκι ξηρούς καρπούς για να περάσει η ώρα και να έχουν οι γονείς την ικανοποίηση ότι κάτι μας πήραν. Θα μου πείτε δεν σας πήγαιναν στην παιδική χαρά; Μια πλατεία υπήρχε όλη κι όλη, αυτή που λέγεται σήμερα πλατεία Κονδύλη και είχε καφενεία μόνο για άνδρες.

Κατά την διάρκεια της βόλτας οι γονείς μας συναντούσαν γνωστές οικογένειες, αντάλλαζαν χαιρετούρες και πολλές φορές πηγαίναμε μαζί. Ακόμη έκαναν βόλτες και νεαροί που φλέρταραν τις νεαρές κοπέλες και γινόταν το λεγόμενο νυφοπάζαρο.

Στην καλύτερη περίπτωση καθόμασταν σε κάποιο μαγαζί της πλατείας Αγίου Ιωάννη. Εκείνη την εποχή η πλατεία ήταν γεμάτη με τραπεζοκαθίσματα. Σε εμάς τα παιδιά έπαιρναν γλυκό του κουταλιού ή υποβρύχιο (γλυκό βανίλια) και οι μεγάλοι έπιναν κανένα ουζάκι οι άνδρες και οι γυναίκες κανένα αναψυκτικό.

Αργότερα, περνώντας τα χρόνια, κάναμε προόδους, πηγαίνοντας στο μοναδικό ζαχαροπλαστείο ΜΕΡΒΕΪΓ, Βουλιαγμένης και Κάρπου. Εκεί τρώγαμε ωραίες πάστες ή γλυκά του ταψιού. Απέναντι, Βουλιαγμένης και Μελαντίας ήταν το θεατράκι ΛΟΥΞ που έπαιζαν καραγκιόζη. Η χαρά όλων των παιδιών ήταν μεγάλη όταν μας πήγαιναν εκεί. Στην πλατεία Αγίου Ιωάννη είχε μια μεγάλη πισίνα όπου εκεί κάναμε κολύμπι τις καθημερινές πριν το μεσημέρι. Υπήρχαν παιδονόμος και φύλακας που μας επέβλεπαν.

Καμία φορά το σκάγαμε από το σπίτι τα γειτονόπουλα και πηγαίναμε στο ποτάμι. Το ποτάμι ήταν η σημερινή λεωφόρος Παπαναστασίου. Παίζαμε με τα βατραχάκια. Η καλύτερή μας ήταν όταν ο καλοκάγαθος κυρ-Θεοφάνης που του άρεσε το κρασάκι πολύ, ερχόταν μεθυσμένος στο ποτάμι και φώναζε : «πι-πι το παπί».

Κάτι άλλο που μας άρεσε πολύ ήταν να βγαίνουμε έξω από το σχολείο και να βλέπουμε με θαυμασμό την Μάτα Μιχαλαρέα που έκανε πολλές φορές τρέχοντας το γύρο της πλατείας Δημαρχείου που τότε ήταν μια αλάνα με πέτρες, χώματα και χωρίς δέντρα ή θάμνους. Ο θαυμασμός μας δεν ήταν άδικος. Η Μάτα έγινε πρωταθλήτρια στα 800 μ. τίτλο που κράτησε για πάρα πολλά χρόνια.

Από σινεμά δεν πηγαίναμε κι άσχημα. Χίου και Αρτέμωνος ήταν ένα οικόπεδο κολλητά με τη ΝΑΝΑ. Σκαρφαλώναμε η πιτσιρικαρία στο μαντράκι, κρυβόμασταν πίσω από τους μεγάλους φοίνικες και βλέπαμε τζάμπα έργο. Αν μας κυνηγούσαν από εκεί, πηγαίναμε στο φιλόξενο μαντράκι της βιλίτσας. Βιλίτσα ονομάζαμε ένα όμορφο σπίτι, ελεύθερο γύρω-γύρω που ανήκε στην οικογένεια Βουζουναρά και σαν καλοί άνθρωποι που ήταν και είναι, δεν μας έδιωχναν. Αφού μέχρι τη ΝΑΝΑ δεν υπήρχε κανένα εμπόδιο, βλέπαμε το έργο μια χαρά κι από εκεί.

Τώρα στη θέση της βιλίτσας, Γραβιάς και Κανάρη, υπάρχει πολυκατοικία.


Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύθηκε στην τοπική περιοδική έκδοση «ΕΦΗΜΑΡΙΔΑ» τον Ιούλιο του 2008.

Οι φωτο είναι από το βιβλίο «από την αρχαία Αλωπεκή στη σημερινή Δάφνη» της Ι. Γεωργακοπούλου και της Ζαχ. Σιγάλα-Σταθοπούλου και από το προσωπικό φωτογραφικό αρχείο της Μαρίας Φλαμπούρη.


Advertisements
Σχολιάστε

1 σχόλιο

  1. Απολογισμός του έτους 2015 | Νέα & Ειδήσεις Δήμου Δάφνης Υμηττού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: