Χρήστος Μιχαλόπουλος : Να εξαγοράσουμε την ΟΥΛΕΝ

PALIA DAFNI MIXALOPOULOS22 του Μάρτη σήμερα, Παγκόσμια ημέρα του νερού, δημοσιεύουμε ένα μικρό αφιέρωμά μας στην υδροληψία της Αθήνας από την αρχαιότητα έως σήμερα κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά, σε σχετικά παλιά κείμενα, που αφορούν τη περιοχή της Δάφνης και συγκεκριμένα τις απόψεις του αείμνηστου Δημάρχου Δάφνης Χρήστου Μιχαλόπουλου για την εξαγορά της «ΟΥΛΕΝ» και τα έργα στην περιοχή κατά τα έτη 1961 – 1962.

 _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Από την αρχαιότητα έως την τουρκοκρατία

Η Αθήνα αντιμετώπιζε έντονα προβλήματα λειψυδρίας από την αρχαιότητα. Τα επιφανειακά νερά ήταν λιγοστά και η υδροδότηση της πόλης γινόταν συνήθως από πηγές και πηγάδια. Παράλληλα, υπήρχαν πολλές κρήνες διάσπαρτες μέσα στην πόλη, όπως και πλήθος δεξαμενών, στις οποίες συγκεντρωνόταν βρόχινο νερό.

Από τα γνωστότερα αρχαία υδραγωγεία ήταν το Πεισιστράτειο, που κατασκευάστηκε από τον τύραννο Πεισίστρατο το 530 π.Χ. και αντλούσε νερό από τις πηγές του Υμηττού. Όμως, το σημαντικότερο έργο για την υδροδότηση της Αθήνας ήταν το Αδριάνειο Υδραγωγείο που κατασκευάστηκε από το 134 μ.Χ. έως και το 140 μ.Χ. από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ανδριανό. Το Αδριάνειο Υδραγωγείο ξεκινούσε από τους πρόποδες της Πάρνηθας και κατέληγε στο Λυκαβηττό, όπου και κατασκευάστηκε η Αδριάνειος Δεξαμενή.

Το Αδριάνειο Υδραγωγείο και η Δεξαμενή λειτούργησαν, υδροδοτώντας την περιοχή της Αθήνας μέχρι την εποχή της Τουρκοκρατίας. Τότε πια το Υδραγωγείο εγκαταλείφτηκε, με αποτέλεσμα να πέσουν τα σαθρά τοιχώματά του. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, οι Αθηναίοι κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στράφηκαν στην κατασκευή πηγαδιών στα σπίτια τους.

1833 – 1925

Κατά τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα σημειώθηκαν πολλές καταστροφές στην υδροδοτική υποδομή της πόλης. Συνεπώς, μετά την απελευθέρωση, το υδροδοτικό πρόβλημα της Αθήνας ήταν οξύτατο. Με πρωτοβουλία της εκάστοτε δημοτικής αρχής έγιναν σημαντικά έργα, όπως επισκευές και καθαρισμοί του Αδριάνειου Υδραγωγείου, το οποίο τέθηκε και πάλι σε λειτουργία το 1840.

Το 1870 ανακαλύφτηκε και η Αδριάνειος Δεξαμενή, η οποία ανακατασκευάστηκε και λειτούργησε μέχρι το 1940.

Σημαντική ήταν και η κατασκευή άλλων μικρών υδραγωγείων, χωρίς ωστόσο τα έργα αυτά να έχουν κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση της λειψυδρίας. Εντελώς ανεπαρκείς ήταν και οι 55 περίπου δημοτικές βρύσες που υπήρχαν στην Αθήνα, οι οποίες συνεισέφεραν ελάχιστα, έως και καθόλου, στις καθημερινές ανάγκες της κατανάλωσης νερού. Για αυτό έκαναν χρυσές δουλειές οι νερουλάδες που μετέφεραν και πουλούσαν νερό στην Αθήνα από τις πηγές γειτονικών χωριών, όπως της Κηφισιάς και του Αμαρουσίου.

1925 – σήμερα

Το 1925 το ελληνικό κράτος υπογράφει αποικιοκρατικού τύπου σύμβαση με την αμερικανική εταιρία ULEN και την Τράπεζα Αθηνών για την κατασκευή έργων ύδρευσης στην πρωτεύουσα. Η συμφωνία προέβλεπε την ίδρυση της «Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρίας Υδάτων των πόλεων Αθήνας – Πειραιά και Περιχώρων» με μετόχους την ULEN (50%) και την Τράπεζα Αθηνών (50%).

Τα έργα θα επόπτευε κατασκευαστικά η Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Υδάτων (ΕΕΥ), η οποία συστάθηκε για το σκοπό αυτό.

Μεταξύ άλλων, η σύμβαση αυτή οριοθετούσε ότι το τιμολόγιο του νερού θα καθοριζόταν με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζει εισπράξεις και προσόδους επαρκείς για την πληρωμή των εξόδων λειτουργίας και συντήρησης των υδραυλικών έργων. Αν αυτό δεν επιτυγχανόταν σε διάστημα ενός έτους, η κυβέρνηση ήταν υποχρεωμένη να αυξήσει το τιμολόγια άμεσα, ώστε να συμπληρωθεί το αναγκαίο ποσό.

Τα βασικά έργα υδροδότησης της Αθήνας ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1926 και ολοκληρώθηκαν το 1929. Σύμφωνα με τον καθηγητή Παύλο Παπανότη, «η δαπάνη κάθε οικογένειας για την παροχή νερού ανερχόταν σε 1.500 δραχμές ετησίως, έναντι των 150 δραχμών που ήταν η έως τότε συνδρομή». Επιπρόσθετα, «για την τοποθέτηση υδρομετρητή οι υδρολήπτες επιβαρύνονταν με το ποσό των 600 – 700 δραχμών, ενώ απαγορευόταν η επιδιόρθωση βλαβών από ιδιώτες υδραυλικούς».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η τεχνητή λίμνη του Μαραθώνα κάλυπτε την υδροδότηση μονάχα του 1/3 του συνολικού πληθυσμού της Αθήνας. Το μεγαλύτερο κομμάτι των κατοίκων της πρωτεύουσας υδροδοτούνταν από πηγάδια και γεωτρήσεις με νερό που στις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν υφάλμυρο και δεν πινόταν.
Η παραπάνω σύμβαση έληγε το 1952. Αυτό σήμαινε ότι από το 1952 την εκμετάλλευση της υδρεύσεως θα την ανελάμβανε το Κράτος και τα τεράστια κέρδη της εταιρίας θα έμπαιναν πια στο ταμείο του ελληνικού λαού. Όμως, η τότε Κυβέρνηση του Ελληνικού Συναγερμού με επικεφαλής τον Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο και υπουργό δημοσίων έργων τον κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή την ανανεώνουν επ’ αόριστον. Με την ανανέωση της σύμβασης δυνάμωσε κι η δίψα του κοσμάκη.
Οι καταστροφές των βασικών υποδομών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η παραμονή των βασικών πηγών υδροδότηση της Αθήνας στα χέρια της ιδιωτικής ULEN προκαλούν απανωτά περιστατικά λειψυδρίας στην πρωτεύουσα. Το νερό σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες επαναπροσδιορίζεται ως κοινωνικό αγαθό, κάτι που δεν μπορούσε να αποφευχθεί ούτε στην Ελλάδα.
Ένας από τους πρωτεργάτες της εξαγοράς της Ούλεν, ήταν ο αείμνηστος Δήμαρχος Δάφνης Χρήστος Μιχαλόπουλος, σύμφωνα με το άρθρο «Σίγουρα μιλάμε για μισό αιώνα πριν» από το blog των Λαμπράκηδων, απόσπασμα του οποίου αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια :

PALIA DAFNI MIXALOPOULOS

Πηγή φωτογραφίας : «http://www.lamprakides.gr/blog/?p=1524»

Για να απαλλαγεί η Αθήνα από τη δίψα πρέπει πρώτα να απαλλαγεί το νεράκι μας από την Ανώνυμη-Μπούθ, Ελληνική-Φάρελ, Εταιρία.
Ήδη μια σειρά Δήμοι κατέθεσαν στη Βουλή Σχέδιο Νόμου «δια την καταγγελίαν της συμβάσεως και την εξαγοράν της εταιρίας».
Ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της κινήσεως είναι και ο Δήμαρχος Δάφνης κ. Μιχαλόπουλος. Πήγαμε λοιπόν και τον επισκεφτήκαμε.
-Την δυνατότητα της καταγγελίας της συμβάσεως, μας είπε ό κύριος Μιχαλόπουλος, την παρέχει η νέα σύμβασις η οποία έχει παραταθεί έπ’ αόριστον. Δίδεται λοιπόν το δικαίωμα στην Ελληνική κυβέρνηση και τη Βουλή να την καταγγείλουν αμέσως.
Και ποιος λοιπόν θα αναλάβει την εκμετάλλευση της υδρεύσεως; Ρωτάμε.
 -Οι Δήμοι. Είναι μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους. Γι’ αυτό θα συσταθεί σύνδεσμος Δήμων μέλη του οποίου θα είναι οι Δήμοι και οι κοινότητες. Οι Δήμαρχοι και οι πρόεδροι θα είναι υποχρεωτικώς μέλη του συνδέσμου, τα δε λοιπά μέλη θα εκλέγονται παρά των Δημοτών ανά διετίαν.
-Δηλαδή καθαρές δουλειές! Ποια θα είναι τα οφέλη μας από τη δημοτικοποίηση;
-Έχω κάνει ένα λογαριασμό εσόδων της εταιρίας ο οποίος συνοδεύει και το σχέδιο νόμου. Το παραδίδω και σε σας. Αποδεικνύεται έτσι λοιπόν ότι η εταιρία έχει κατ’ έτος κέρδη καθαρά το ολιγότερο 200 εκατομμύρια. Σκεφτείτε τι έργα μπορούν να γίνουν μ’ αυτά τα κέρδη, θα ολοκληρωθεί το δίκτυο υδρεύσεως αμέσως και μέσα σε 4 χρόνια θα πραγματοποιηθεί η κατασκευή της πανευβοϊκής χαράξεως, οπότε θα λυθεί οριστικώς όχι μόνο το πρόβλημα υδρεύσεως των κατοίκων της Αττικής αλλά και ολοκλήρου του λεκανοπεδίου της Αττικής και της Πεδιάδας των Θηβών.
-Αμεσότερα οφέλη; επιμένουμε…
-Θα καταργηθούν αμέσως τα πρόσθετα τέλη των συνδέσεων νέων παροχών, ο εφιάλτης του ενοικίου του μετρητού και το κλιμακωτό τιμολόγιο. Έτσι η απόκτηση και κατανάλωση άφθονου νερού θα επιβαρύνει κατά το ελάχιστον τον προϋπολογισμό των υδροληπτών.
Πράγματι, στις 23 Ιουλίου στην Δημαρχία Αθηνών πραγματοποιήθηκε μια ιστορική, μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς, σύσκεψη των δημάρχων και κοινοταρχών της πρωτευούσης. Η σύσκεψη απεφάσισε την ίδρυση «Συνδέσμου Δήμων και κοινοτήτων» ο οποίος θα ‘χει σαν βασικό σκοπό την Δημοτικοποίηση της Ούλεν.
«Πρέπει να αγωνιστούμε αποφασιστικώς για να απαλλαγούμε από τον ζυγόν της Ούλεν» τόνισαν στην σύσκεψη όλοι οι ομιλητές>>.

 Διαβάστε άρθρο της εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» της 31/12/1961, 54 χρόνια πριν, που μεταξύ άλλων αναφέρει τα κάτωθι έργα για την περιοχή του Κατσιποδίου (Δάφνης).

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19.12.1961              ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19.12.1961.


Παρόλα αυτά, μόλις το 1974 πραγματοποιείται η πλήρης μεταβίβαση της αποκλειστικής διαχείρισης του νερού στην Ελληνική Εταιρία Υδάτων (ΕΕΥ) ενώ το 1980 αλλάζει εντελώς το θεσμικό πλαίσιο σχετικά με την ύδρευση και την αποχέτευση της Αθήνας, μετά τη συγχώνευση των ΕΕΥ και ΟΑΠ (Οργανισμού Αποχετεύσεως Πρωτεύουσας) και τη δημιουργία της Εταιρία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτεύουσας ή αλλιώς ΕΥΔΑΠ.

Και φτάσαμε σήμερα, εν έτη 2015, με αφορμή την επιβολή των Μνημονίων και των Δανειακών συμβάσεων, να ξανακούμε για την αναγκαιότητα πώλησης της ΕΥΔΑΠ σε ιδιώτες.

Πηγές : ΕΥΔΑΠ

radiobubble.gr

Το blog των Λαμπράκηδων

Αρχείο εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: