Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις από την Δάφνη της δεκαετίας του 1970 !!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1970 Δ

Χριστούγεννα 1970 στη Δάφνη

Πολλές φορές έχουμε ακούσει ή έχουμε ισχυρισθεί και οι ίδιοι, ότι οι γιορτές είναι πλέον μόνο για τα παιδιά. Είναι όμως και μια καλή ευκαιρία για μας τους μεγάλους, για να ξυπνήσει ο καθένας από μας τον πιτσιρικά ή την πιτσιρίκα που κρύβεται μέσα του.

Κι επειδή δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από τις παιδικές χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις, ας προσπαθήσουμε να θυμηθούμε ορισμένες από αυτές.

23 Δεκεμβρίου. Μέρα που την περιμέναμε πως και πως στα μαθητικά μας χρόνια, μια και σήμαινε την έναρξη των Χριστουγεννιάτικων δεκαπενθήμερων διακοπών μας, ενώ αντιθέτως, δεν θέλαμε να φτάσει η ημέρα του Αι Γιαννιού μια και την επόμενη θα ξανάρχιζαν τα σχολεία.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΒΑΣΙΛΗ.Τέτοιες μέρες γράφαμε το γράμμα στον αγαπημένο μας Άη Βασίλη, για τα δώρα που θέλαμε να μας φέρει τη Πρωτοχρονιά, ενώ δεν περιγράφεται η χαρά μου, όταν έβλεπα την μητέρα μου να κατεβάζει τις κούτες για να στολίσουμε το δέντρο. Μόλις τελείωνε το στόλισμα, απολαμβάναμε το θέαμα, ενώ έβγαινα έξω από το σπίτι να δω εάν φαίνονται ωραία τα φωτάκια μας από το παράθυρο! Ύστερα, καθόμουν με τις ώρες στο δεντράκι να κοιτάζω τα λαμπάκια του που αναβοσβήνανε και την χάρτινη φάτνη κάτω από αυτό με τον Χριστούλη, την Παναγία, τα ζωάκια και τους μάγους.

Παιδιά τότε, περιμέναμε πως και πως να ξημερώσει η παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, και από τα χαράματα πέρναμε με τον αδελφό μου τα τριγωνάκια μας και ξεκινάγαμε για να πάμε να πούμε τα κάλαντα. Πρώτα από όλους όμως, τα «λέγαμε» στο μπαμπά και στη μαμά που μας εγκαινίαζε το πουγκί, και κατόπιν τριγυρίζαμε σε όλη τη γειτονιά της Δάφνης, από σπίτι σε σπίτι και από μαγαζί σε μαγαζί, μια και κίνδυνος τότε δεν υπήρχε και οι πόρτες ήταν ορθάνοιχτες για όλα τα παιδάκια. Οι γείτονες και οι συγγενείς μας περίμεναν πως και πως για να τα πούμε, να ευχηθούμε στο σπιτικό ενώ εκτός από την αμοιβή μας σε χρήμα, μας φίλευαν κουραμπιέδες, μελομακάρονα, σοκολατάκια και καραμέλες. Γυρνούσαμε στο σπίτι μας ώρες μετά αναψοκοκκινισμένοι, με το πουγκί μας γεμάτο, και απολαμβάναμε τον κόπο μας μέσα σε γέλια, φωνές, ιστορίες…

Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, μόλις γυρνούσαμε από τα κάλαντα, παίρναμε το πουγκί μας και παρέα με τον μπαμπά και την μαμά, πηγαίναμε στα μαγαζιά της Αθήνας για να αγοράσουμε τα πρωτοχρονιάτικα δώρα μας. Όλοι οι δρόμοι τότε ήταν στολισμένοι με αγιο-βασίληδες, φωτάκια, δεντράκια, ενώ η Αιόλου και  Αγίου Μάρκου ήταν γεμάτη πάγκους με χριστουγεννιάτικα … Παραμυθένιες και μαγικές στιγμές, που σε ταξίδευαν και σε μετέφεραν σε άλλα μέρη. 1974 ΜΙΝΙΟΝ.

Απαραίτητο το πέρασμα από τα μεγάλα πολυκαταστήματα της Αθήνας, «ΜΙΝΙΟΝ», «ΚΛΑΟΥΔΑΤΟ», «ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ»  για να φωτογραφηθούμε στον 8ο όροφο του «ΜΙΝΙΟΝ» με τον Άγιο Βασίλη, ο οποίος μας φίλευε καραμέλες, να περάσουμε από τους παραμορφωτικούς καθρέπτες, να παίξουμε στο λουνα παρκ που στηνόταν την περίοδο των εορτών  και να δούμε σε κούκλες να κουνιούνται τους 7 νάνους, τη Χιονάτη και αργότερα το Lion King, την Ποκαχόντας, την Παναγία των Παρισίων, τη Μπάρμπι, κλπ.

Τα φώτα, ο στολισμός, τα παιχνίδια, οι μεγάλες στολισμένες βιτρίνες, οι κυλιόμενες σκάλες στο ΜΙΝΙΟΝ και οι τόοοοοοσοι όροφοι που για να τους γυρίσεις όλους ήθελες ώρες, φάνταζαν στα μάτια μας σαν εξωπραγματικά.

youtube https://www.youtube.com/watch?v=4_JeJ7OPpqY

Θυμάμαι επίσης τη λαχτάρα το πρωί της Πρωτοχρονιάς, να ξυπνήσουμε και να τρέξουμε να πάρουμε κάτω από το δέντρο τα δώρα που μας άφησε ο Άγιος Βασίλης (αν και ξέραμε ότι ο Άγιος Βασίλης ήταν η μαμά και ο μπαμπάς) και το μεσημέρι στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι όλη την οικογένεια να τραγουδάμε το «πάει ο παλιός ο χρόνος» πριν κόψουμε την βασιλόπιτα περιμένοντας με αγωνία να δούμε ποιος θα ήταν ο τυχερός της χρονιάς που θα κέρδιζε το φλουρί !!

Ανάμεσα στις γλυκές αναμνήσεις συγκαταλέγονται επίσης οι χριστουγεννιάτικες ταινίες της disney στο κινηματογράφο «ΝΑΝΑ», «ΑΤΛΑΝΤΙΣ» ή «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ», τα πολύχρωμα μπαλόνια που δεν έλειπαν από το σπίτι, τα πεντανόστιμα μελομακάρονα της μαμάς που δεν προλάβαιναν να βγουν από το ταψί μια και τρελαινόμασταν να τα τρώμε αμέλωτα, και τα χριστουγεννιάτικα παραμύθια με τους καλικάτζαρους που μας έλεγαν το βράδυ πριν πάμε για ύπνο.

Καλά Χριστούγεννα να έχουμε φίλοι μου.

Κι ας είναι τόσο όμορφα και τόσο τρυφερά όσο εκείνα των παιδικών μας χρόνων…

Επόμενο άρθρο
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: