Σαν σήμερα έφυγε ο Ανδρέας Λεντάκης …

Ανδρέας ΛεντάκηςΣαν σήμερα, 20 Μαρτίου 1997, φεύγει από κοντά μας, σε ηλικία 62 χρόνων, ο Ανδρέας Λεντάκης.

Ο άνθρωπος που μεταξύ άλλων διακρίθηκε για το σημαντικό αυτοδιοικητικό του έργο, ως δήμαρχος Υμηττού. Ήταν ο εμπνευστής και θεμελιωτής των θεσμών :

  • ΚΑΠΗ (Κέντρο Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων)
  • Ελεύθερο Ανοικτό Πανεπιστήμιο
  • Θέατρο Βράχων «Μελίνα Μερκούρη»
  • Φροντίδα στο σπίτι
  • Πρόγραμμα πρόληψης τοξικών ουσιών
  • Διεθνή Συμπόσια Γλυπτικής
  • ΙΚΑ Υμηττού
  • Κλειστό Γυμναστήριο Υμηττού.

Ο Ανδρέας Λεντάκης γεννήθηκε στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας και σπούδασε στο Ιστορικό – Αρχαιολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθήνας.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, υπήρξε ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος, εκλέχθηκε γραμματέας του 1ου Πανσπουδαστικού Συνεδρίου το 1957.

Κατά τη διάρκεια της 7χρονης δικτατορίας, συνελήφθη τον Οκτώβρη του 1967 και βασανίστηκε στα κεντρικά της Ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας.

Παρέμεινε φυλακισμένος επί 4 χρόνια, για να γίνει στη συνέχεια ιδρυτικό μέλος του κόμματος της ΕΔΑ, του οποίου εκλέχτηκε πρόεδρος από το 1987 ως το 1993.

Επίσης εκλέχθηκε τρεις φορές δήμαρχος Υμηττού (1972 – 1982 – 1986).

Βουλευτής εκλέχθηκε το 1989 και το 1990 με το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Τον Ιούλη του 1993 παραιτήθηκε και προσχώρησε στην Πολιτική Ανοιξη, με την οποία εκλέχθηκε βουλευτής το 1993. Είχε πλούσια συγγραφική δράση, εκδίδοντας 23 λογοτεχνικά βιβλία και δοκίμια.

Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε «ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ», αυτό το ανατριχιαστικό και συγκινητικό τραγούδι για τον σύντροφό του στον αντιδικτατορικό αγώνα τον αείμνηστο Ανδρέα Λεντάκη.  Ένας τοίχος τους χώριζε στα κολαστήρια της οδού Μπουμπουλίνας όπου και γινόντουσαν προσαγωγές και ανακρίσεις των αντικαθεστωτικών επί Χούντας. Επικοινωνούσαν μεταξύ τους με ενα «τακ τακ». Χτυπήματα στον τοίχο. Χτύπαγαν για να δείξουν ότι είναι ζωντανοί. «Είμαι καλά, ζω, δε μίλησα». Υπόκωφοι χτύποι πιο δυνατοί από κάθε ομιλία και κραυγή. Ανέβαζαν οι χουντικοί το Λεντάκη με τα πόδια στην ταράτσα και τον βασάνιζαν και τον κατέβαζαν σηκωτό και ημιθανή, ένα κουρέλι τυλιγμένο μέσα σε μια κουβέρτα. Ξανά, και ξανά και ξανά….. 

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: