Χρήστος Μιχαλόπουλος 19 χρόνια μακριά μας (28/2/2000 – 28/2/2019)

1976 Με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο19 χρόνια συμπληρώθηκαν την Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου, από την ημέρα που η Δάφνη θρήνησε τον χαμό του αείμνηστου Χρήστου Μιχαλόπουλου. Του Ανθρώπου που την υπηρέτησε για 36 περίπου συνεχή χρόνια (1954 – 1989, με εξαίρεση την περίοδο της επταετίας που η Χούντα τον εξόρισε πρώτα στη Γυάρο κι αργότερα στη Λέρο) από το Δημαρχιακό αξίωμα και κατάφερε να τη μετατρέψει από «καθυστερημένο» Κατσιπόδι στη σύγχρονη Δάφνη.

Μπορεί για άλλη μία φορά η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Δάφνης – Υμηττού της 27/6/2018, για μετονομασία της οδού Αλεξάνδρας σε Χρήστου Μιχαλόπουλου, ως ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο αυτό ηγέτη, να παραμένει στα χαρτιά, οι δημότες όμως που τον έζησαν θα τον θυμούνται πάντα με αγάπη.

Γιατί «άνθρωποι σαν αυτόν δεν ξεχνιούνται ποτέ», όπως είχε δηλώσει και κατά τον επικήδειό της, η Καθηγήτρια Λογοτέχνης και Δημοτική Σύμβουλος επί Δημαρχίας Χρήστου Μιχαλόπουλου Αργυρούλα Κουτήφαρη Φραντζέσκου.

_ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ _ __ _ _ _

Επικήδειος Αργυρούλα Κουτήφαρη Φραντζέσκου

Καθηγήτρια Λογοτέχνης και Δημοτική Σύμβουλος

επί Δημαρχίας Χρήστου Μιχαλόπουλου

Αναδημοσίευση από το «ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΛΑΧΟΚΕΡΑΣΙΑΣ»

«Δήμαρχε, Νέστορα της Αυτοδιοίκησης. Αγωνιστή της Λευτεριάς, της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Δεν είναι εύκολο να σ΄ αποχαιρετήσω. Είμαι από τους τελευταίους παλιούς συνεργάτες σου στην πολύχρονη θητεία της διαδρομής σου στο Δημαρχείο της Δάφνης.

Σήμερα οι φτωχογειτονιές της συνοικίας μας, όλο το παλιό Κατσιπόδι με τους σκοτεινούς χωματόδρομους, τις λίγες βρύσες και τα ρέματα είναι εδώ. Ηρταν (Ηρθαν, Ικαριώτικα) να πουν ένα στερνό ευχαριστώ στον οικοδόμο Δημιουργό Δήμαρχό τους που άλλαξε την όψη της περιοχής.

Το χωριό σου η όμορφη Πελλάνα είναι εδώ με όλα τα Μιχαλοπουλάκια και τους φίλους σου.

Εδώ είναι τα χιλιάδες παιδιά αγκαλιά με τις κούκλες και τις μπάλες που τους χάριζες κάθε Χριστούγεννα και γέμιζαν τα σοκάκια χαρά και γέλιο. Και σύ περήφανος έπαιρνες από το γλυκό τους χαμόγελο και την τρυφερή ματιά τους κουράγιο κι αναγνώριση.

Χρήστο Μιχαλόπουλε, Αγαπημένε φίλε και σύντροφε στους αγώνες του λαού γιά ένα καλλίτερο αύριο.

Η λεβεντιά και η δυνατή παρουσία σου θα μας λείψει.

Η μορφή σου γέμιζε κάθε χώρο κι ήσουν αναντικατάστατος σε κάθε δραστηριότητα και τομέα προοδευτικής κατεύθυνσης, νεαρός πρωταθλητής στίβου στην Πελοπόννησο. Αρχηγός σε κάθε σχολείο που φοίτησες με έμφυτες ικανότητες, πρώτος κι ασυμβίβαστος σε κάθε αδικία από μικρός μέχρι την τελευταία σου πνοή.

Η ευαισθησία σου γιά κάθε ανθρώπινη δυστυχία σε συγκλόνιζε.

Οι βόμβες στη Γιουγκοσλαβία, τα πεινασμένα Μπιαφράκια. Οι σεισμόπληκτοι στην Τουρκία. Αγαπούσες τον άνθρωπο όπου, όπως, όποιος κι αν ήταν. 

Έτσι ώριμο επαναστάτη πατριώτη σε βρήκε ο πόλεμος του ΄40 κι οι φασίστες καταχτητές που βάρβαρα ποδοπάτησαν την Ελλάδα.

Εσύ πρώτος πάλι, όπως παντού πάντα άκουσες τους βόγγους της σκλαβωμένης πατρίδας. Παράτησες σπουδές και καριέρα, πολέμησες στα βουνά και στα λαγκάδια να τη λευτερώσεις.

Μέθυσες με τον αέρα και τα ιδανικά της Αντίστασης. Κομ. Κόμμα, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, όργωσες την Πελοπόννησο με το ταχύ αθλητικό σου βήμα δίνοντας χαρά, ελπίδα, αισιοδοξία στους χωριανούς σαν πολιτικός καθοδηγητής της περιοχής.

Με την απελευθέρωση σύρθηκες όπως όλοι οι αντιστασιακοί, σε όλα τα μπουντρούμια, κρατητήρια, τμήματα μεταγωγών και φυλακές για να σε μεταφέρουν ετοιμοθάνατο στο κολαστήριο της Γυάρου.

Γλύτωσες πολλές φορές την εκτέλεση. Άντεξες τα βασανιστήρια από τους τρομοκράτες σαν ήρωας.

Κι ήρθες στη Δάφνη κυνηγημένος, αυτή την υποβαθμισμένη φτωχογειτονιά που έμελλε να την αλλάξεις ριζικά και να μεγαλουργήσεις σαν Δήμαρχος.

Άγρυπνος από έγνοιες. Εργατικός, από τα χαράματα στους δρόμους και τις στάσεις του λεωφορείου για να ορθοποδήσεις τη συγκοινωνία του Δήμου. Συνεπής, έντιμος. Ανθρώπινος, μαχητικός, διεκδικητής για τα προβλήματα με μεθοδικότητα και κατά προτεραιότητα γινόσουν τόσο ενοχλητικός στα υπουργεία που οι υπεύθυνοι τρόμαζαν και στο άκουσμά σου.

Και συ πάντα ο κομμουνιστής Δήμαρχος που ξεσπούσε πάνω σου η οργή και η μανία του κατεστημένου.

Απειλές, αργίες, φυλακίσεις που σου επέβαλαν σαν τιμωρία ήταν κάτι το συνηθισμένο και συχνά επαναλαμβανόμενο.

Όποιος φρόντιζε το καλό του τόπου πληρωνόταν αντίστροφα εκείνη την κακιά εποχή της μισαλλοδοξίας μετά τον εμφύλιο σπαραγμό.

Ακόμα και σαν υποψήφιος Βουλευτής της Ε.Δ.Α. πήγες στο άντρο της αντίδρασης στη Λακωνία για να εμψυχώσεις το φοβισμένο λαό που υπέφερε από την τρομοκρατία.

Έτσι μαχόμενο, η Διχτατορία της χούντας μας αλυσόδεσε χαράματα της 21 Απρίλη και μας πέταξε από το αρματαγωγό στον ξερόβραχο της Γυάρου. Παλιό σου μετερίζι. Δε θα ξεχάσω Χρήστο Μιχαλόπουλε μέσα σε κείνον το χαλασμό την αγωνία σου για τα μετόπισθεν. <<Και τώρα τι θα γίνει η Λούνικά σου;>> μου έλεγες με πόνο. Κι έτρεχες σαν ερχόταν ο ταχυδρόμος να διαβάσεις τα μουντζουρωμένα δελτάρια από τη λογοκρισία, που τα πρώτα παιδικά γράμματα προσπαθούσαν τα μικρά παιδικά χεράκια να χαράξουν σαν ζωγραφιές τις λέξεις: << Σ΄ αγαπώ μαμά πότε θάρθεις;>>

Πέρασαν κι αυτά όπως όλα με τελευταίο σταθμό σου στις φυλακές-στρατόπεδο πέρα στο Παρθένι.

Κι ήρτες στη Δάφνη ξανά γιά να συνεχίσεις με τη μεταπολίτευση το ημιτελές έργο σου. Ήσουν βλέπεις τελειομανής.

Όλα αυτά Χρήστο, τα δύσκολα, τα όμορφα, τα δημιουργικά τα κατέγραψα σ΄ ένα πολυσέλιδο βιβλίο. Το ξέρεις. Σου διάβασα αρκετές σελίδες από τα χειρόγραφά μου. Αλλού καμάρωνες, αλλού συμφωνούσες η αγρίευες με το γνωστό σου τρόπο στις κατά καιρούς συνεντεύξεις που σου πήρα. Ήσουν όμως ευτυχισμένος γι΄ αυτό.

Δήμαρχε, θα κάνω τα πάντα να το τυπώσω. Γιατί σ΄ αυτό είναι καταγραμμένη μια ιστορική αληθινή εποχή. Με δυσκολίες, σκαμπανεβάσματα, στόχους, προγράμματα σε ανοδική πάντα πορεία. Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από τις επερχόμενες γενιές. Να διδαχτούν πως καταχτιέται η γνώση, η προκοπή, πως ο άνθρωπος παλεύει τις αντιξοότητες και κερδίζει τη ζωή.

Το πρώτο αντίγραφο Χρήστο θα το φέρω κοντά σου. Θα κάτσω στο μάρμαρο του καινούργιου σπιτιού σου και θα κουβεντιάσω μαζί σου για τις αρετές, τις αξίες και τις αδυναμίες που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, μα που  πιστεύουμε πάντα στη δύναμη του ανθρώπου.

Έτσι δεν τα συζητούσαμε Δήμαρχε;

Εσυ σεμνά, διδαχτικά θα με μαλώνεις γιά τις τυχόν υπερβολές και παραλείψεις μου στο πέρασμα του χρόνου που είναι πολλά από τότε που γνωριστήκαμε στον αγώνα για να γίνει το μεγαλείο των πεπραγμένων σου με τους συνεργάτες σου στο Δημαρχείο.

Μαίρη, κλάψε τον άνθρωπό σου, το σωστό οικογενειάρχη. Αξίζει αυτή η θλίψη να είναι μεγάλη στον πραγματικά μεγάλο άνθρωπο που γαλήνευε ή ημέρευε, τον ταραγμένο και ανήσυχο για όλα τούτα με τη ζωντανή ιδιοσυγκρασία, μέσα στην αγκαλιά των παιδιών σου παίζοντας σαν μικρό παιδί με τα εγγόνια σας.

Εμείς όλοι θα σε θυμόμαστε με αγάπη Χρήστο, …………………………..δεν ξεχνιούνται ποτέ.(Λείπουν λέξεις) Γεια χαρά σου Γίγαντα ! «

Αργυρούλα Κουτήφαρη Φραντζέσκου

Καθηγήτρια Λογοτέχνης

και Δημοτική Σύμβουλος επί Δημαρχίας Χρήστου Μιχαλόπουλου

(Πληκτρολογήθηκε από το χειρόγραφο από την Κατερίνα Παντελάκη, ανιψιά του Δημάρχου, και Βλαχοκερασιώτισσα 3ης γενιάς).

 

 

Advertisements
Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: