«Ο καλοκαιρινός κόσμος των παιδιών δοσμένος σε ιστορίες» στο Ίδρυμα Πολιτισμού και Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης»

Το νέο Καλοκαιρινό, Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα του Ιδρύματος Πολιτισμού και Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης» για παιδιά έως 12 ετών σκοπεύει τόσο στην απόκτηση γνώσης, όσο και στην ανάπτυξη της κρίσης του παιδιού μέσω της σχεδιασμένης παιδαγωγικής διαδικασίας των ειδικών συνεργατών του Ιδρύματος Πολιτισμού & Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης».
Στους μοντέρνους και τεχνολογικά εξοπλισμένους χώρους του Ιδρύματος Πολιτισμού & Εκπαίδευσης «Ανδρέας Λεντάκης» στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας, οι μουσειο-παιδαγωγοί ενσταλάζουν στα παιδιά ηθικές αξίες και αρχές με εργαλείο πέντε βασικές ιστορίες, που είναι απλές, αλλά και πλούσιες σε νοήματα.
Τα παιδιά θα συμμετάσχουν σε ένα περιπετειώδες ταξίδι παίζοντας, κατασκευάζοντας και δημιουργώντας τις δικές τους φανταστικές ιστορίες, ενώ παράλληλα θα ευαισθητοποιούνται στα κοινωνικά θέματα.

Δευτέρα – Παρασκευή 10:30 π.μ. – 13:00 μ.μ. Τηλ. 210-3226054 & 210-3226075

 

Advertisements

Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού

Περιφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας Δάφνης (βίντεο)

Σε κατανυκτική ατμόσφαιρα και παρουσία πλήθους πιστών τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Δήμου Δάφνης, η Ακολουθία και η περιφορά του Επιταφίου διά των οδών Αγ. Βαρβάρας, Αρκαδίου, Αλαμάνας, Λακεδαίμονος, Αγ. Βαρβάρας.

Χρόνια πολλά. Καλή Ανάσταση.

Περιφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας ΔάφνηςΠεριφορά Επιταφίου Ι. Ναού Αγ. Βαρβάρας Δάφνης

Το μοιραίο ξημέρωμα της 25ης Φεβρουαρίου 1973, όταν το έγκλημα συνάντησε τη μυθοπλασία, γεννήθηκε η «Παραγγελιά»

koemtzis-nikos

Ο Νίκος Κοεμτζής κρατώντας το βιβλίο του «Το μακρύ ζειμπέκικο», photo EUROKINISSI

Συμπληρώνονται 46 χρόνια από το έγκλημα που συγκλόνισε το Πανελλήνιο και δίχασε την κοινή γνώμη, στις 25 Φεβρουαρίου 1973. Ο Νίκος Κοεμτζής σκότωσε 3 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 7 στο νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» για μια «παραγγελιά».

Ήμουν 18 χρονών. Ήταν μια Κυριακή του Δεκεμβρίου, έξω είχε καλή μέρα και κατηφόρισα στο Μοναστηράκι. Είχα περίπου τρεις μήνες που βρισκόμουν στην Αθήνα και ένα από τα πράγματα που ήθελα να κάνω στη νέα πόλη που θα γινόταν το σπίτι μου για τα επόμενα χρόνια, ήταν να τον συναντήσω. Κατέβηκα στην πλατεία, έψαχνα με το βλέμμα μου τη μορφή του, τον εντόπισα. Δεν ήταν και πολύ δύσκολο να τον αναγνωρίσω, είχα δει φωτογραφίες και βίντεο με συνεντεύξεις του. Καθόταν σε μια παλιά καρέκλα, τα γένια του ήταν άσπρα, φορούσε ένα σκουφί, το πρόσωπό του ήταν γερασμένο, το βλέμμα του κατεβασμένο, φαινόταν βαρύς και ταλαιπωρημένος. Ακριβώς μπροστά του είχε ένα μικρό ξύλινο τραπεζάκι και πάνω ήταν τα βιβλία του. Πλησίασα. Δεν ήξερα τι να πω, πώς να συμπεριφερθώ. Στεκόμουν σαστισμένη και τον κοιτούσα, περνούσαν εικόνες απ’ το μυαλό μου, «είναι δολοφόνος» σκεφτόμουν. Του χαμογέλασα, τον χαιρέτησα και του είπα ότι ήθελα να αγοράσω το βιβλίο. Ανέβασε το βλέμμα, χαμογέλασε, ξεκίνησε να ετοιμάζει το «προϊόν» και εκεί βρήκα το θάρρος να του πω πως γνωρίζω την ιστορία και ότι θα ήθελα να μου μιλήσει. Δεν ήξερα τι ήθελα να ακούσω, δεν ήξερα τι περίμενα να μου πει, ούτε και τι ακριβώς εννοούσα όταν το είπα. Άρχισε να μου λέει διάφορα, σκόρπια, χωρίς ειρμό, θυμάμαι λέξεις, φράσεις και εμμονές, προσπαθούσε σε μόλις λίγα λεπτά να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή, που αφαίρεσε, όμως, τρεις. Τον κοιτούσα, τον άκουγα, δεν καταλάβαινα. Αστυνομία, φυλακή, αδελφός. Αυτά συγκράτησα, ίσως γιατί αυτά τον έκαιγαν. Προσπάθησε να μου πει ποιος ήταν, να μου εξηγήσει, να απολογηθεί. Σε ποιον; Σε μένα, που δεν του ήμουν απολύτως τίποτα. Ούτε αστυνομικός, ούτε δικαστής, ούτε συγγενής. Παρά ένα κοριτσάκι 18 χρονών που θέλησε να αγοράσει το βιβλίο του. Έκατσα 10 λεπτά και έφυγα με το βιβλίο στο χέρι. Δεν τον ξαναείδα από τότε.

 Το βιβλίο του

Το βιβλίο του «Το μακρύ ζειμπέκικο»

Ανάμεσα στις καλλιτεχνικές ανησυχίες της εφηβείας είχα ανακαλύψει την ιστορία του Νίκου Κοεμτζή. Μέσα από τα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου, τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου και την ταινία του Παύλου Τάσιου, είχα μάθει για το έγκλημα και τον άνθρωπο πίσω από αυτό. Έψαχνα, μάθαινα, αφομοίωνα. Το περιστατικό του μακελειού με συγκλόνισε. Στο εφηβικό μυαλό, μαζί με όλες τις μυθοποιήσεις που μπορούν να δημιουργηθούν – άθελά μας κάποιες φορές – είχε συμβεί κι αυτό. Και ίσως όχι μόνο στο δικό μου. Ένας άνθρωπος σκότωσε τρεις και τραυμάτισε άλλους 7, αλλά γύρω του είχε δημιουργηθεί ένας μύθος, που συντηρείται μέχρι και σήμερα. Ένα γεγονός και ένας άνθρωπος που επέδρασαν τόσο έντονα στην καλλιτεχνική κοινότητα, σε δημιουργούς και σε διανοούμενους, «γέννησαν» μια νέα ανάγνωση του εγκλήματος και της προσωπικότητας του αυτουργού του. Από μια μερίδα κόσμου ονομάστηκε «αντι-ήρωας» ή «λαϊκός ήρωας» ή «θύμα-θύτης της κοινωνίας και της εξουσίας», από μια άλλη μερίδα «δολοφόνος» ή απλώς «Νίκος Κοεμτζής». Διαφωνίες και κυρίως δίπολα πάντα υπάρχουν, έτσι ακόμη και στην περίπτωσή του, βλέπουμε έντονα το δίπολο και τις δύο διαφορετικές αναγνώσεις. Πού βρίσκεται η αλήθεια κανείς δεν το ξέρει και το ποια αντίληψη θα υιοθετήσει ο καθένας είναι δικό του θέμα. Παραμένει, ωστόσο, ακόμη και 46 χρόνια μετά το τραγικό βράδυ του μακελειού, μια ενδιαφέρουσα ιστορία που δίχασε την κοινή γνώμη και μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Πάντως, όπως κι αν ονομάστηκε μετέπειτα, όποιο προσωνύμιο κι αν του δόθηκε, το σίγουρο είναι πως στην εποχή του, την περίοδο του μακελειού, στην πλειονότητα των εφημερίδων της εποχής το όνομά του συνοδευόταν από τη λέξη «κτήνος» ή «σφαγεύς».

Το χρονικό του μακελειού

Ήταν βράδυ, ξημερώματα της 25 Φεβρουαρίου του 1973, απόκριες, και ο Νίκος Κοεμτζής είχε μόλις απελευθερωθεί, αφού το προηγούμενο διάστημα ήταν στη φυλακή για μικροκλοπές. Αποφάσισε, μαζί με τον αδερφό του, Δημοσθένη, και με την παρέα του, να γιορτάσει την ελευθερία του σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί, επιλέγοντας το θρυλικό νυχτερινό κέντρο «Νεράιδα» στην Κυψέλη. Το κλίμα στην παρέα του Νίκου ήταν τεταμένο, αφού είχε προηγηθεί καβγάς με την τότε σύντροφό του Σοφία Χαρατζή, ενώ η γενικότερη ατμόσφαιρα της ταραγμένης περιόδου της Χούντας, επηρέαζε σημαντικά τον ίδιο, καθώς είχε «μπει στο μάτι» των αρχών. Ο Νίκος ζήτησε από τον μικρότερο αδελφό του, στον οποίο είχε μεγάλη αδυναμία, τον Δημοσθένη, να σηκωθεί και να χορέψει μια «παραγγελιά» για χάρη του, παρόλο που προηγουμένως οι μουσικοί του κέντρου είχαν ανακοινώσει πως εκείνο το βράδυ δεν επρόκειτο να υπάρξουν «παραγγελιές». Η έντονη προσωπικότητα του Νίκου άλλαξε τα δεδομένα και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού είπε στους τραγουδιστές πως, προκειμένου να μην υπάρξει κάποιο πρόβλημα, επιτρέπει τις «παραγγελιές». Οι πρώτες νότες από τις «Βεργούλες» του Μάρκου Βαμβακάρη ξεκίνησαν να ηχούν στην πίστα και ο Δημοσθένης άρχισε να χορεύει την «παραγγελιά» του, όπως όριζαν οι τότε «κανόνες της νύχτας». Μόνο που τους άγραφους αυτούς νόμους δεν σεβάστηκε μια παρέα αστυνομικών με πολιτικά, που καθόταν σε διπλανό τραπέζι και διασκέδαζε εκτός υπηρεσίας. Τα ήθη της εποχής και δη τα ήθη της νύχτας, όριζαν πως η «παραγγελιά» του ζεϊμπέκικου είναι προσωπική υπόθεση και πως χορεύεται κατά μόνας, αλλιώς επρόκειτο για ασέβεια και προσβολή. Ήταν θέμα τιμής. Η πίστα όπου χόρευε ο Δημοσθένης δεν άδειασε και η παρέα των αστυνομικών τον πλησίασε και τον παρενοχλούσε επιδεκτικά, σπρώχνοντάς τον και κοροϊδεύοντάς τον.

Ο ηθοποιός Αντώνης Αντωνίου ενσαρκώνει τον Νίκο Κοεμτζή στην ταινία «Παραγγελιά!» του Παύλου ΤάσιουΟ ηθοποιός Αντώνης Αντωνίου ενσαρκώνει τον Νίκο Κοεμτζή στην ταινία «Παραγγελιά!» του Παύλου Τάσιου

Όλα έγιναν σε μια στιγμή. 1,5 λεπτό ήταν αρκετό για να μετατραπεί η «Νεράιδα» από νυχτερινό κέντρο σε σφαγείο. Ο Νίκος με το που αντίκρισε τους αστυνομικούς να παρενοχλούν τον αδελφό του, έβγαλε τον σουγιά που είχε πάνω του και όρμηξε στην πίστα μαινόμενος, ουρλιάζοντας «Παραγγελιά ρε!». Σε κατάσταση αμόκ, τρελαμένος, σε απόλυτο παροξυσμό, έσφαζε όποιον έβρισκε μπροστά του, με το πλήθος να τρέχει πανικόβλητο να γλιτώσει από την φαλτσέτα του. Στο μαγαζί επικράτησε χάος και η πίστα της «Νεράιδας» βάφτηκε – κυριολεκτικά – κόκκινη, με τους δύο αστυνομικούς και έναν ακόμη άνθρωπο να κείτονται νεκροί, ενώ άλλοι 7 θαμώνες τραυματίστηκαν. Ο Νίκος κατάφερε να διαφύγει από το μαγαζί, αφού κάρφωνε όποιον βρισκόταν στο δρόμο του προς την έξοδο, ακόμη και τον αδελφικό του φίλο που προσπάθησε να τον ηρεμήσει όσο συνέβαινε το μακελειό, αφήνοντας πίσω του ένα άγριο και αιματοβαμμένο σκηνικό. Από εκείνο το μακελειό έχασαν την ζωή τους ο υπενωμοτάρχης Μανώλης Χριστοδουλάκης, 28 ετών, ο αστυφύλακας Δημήτρης-Μιχαήλ Πεγιάς, 31 ετών, (αμφότεροι υπηρετούσαν στο Α/Τ Άνω Λιοσίων και ήταν εκτός υπηρεσίας) αλλά και ο φανοποιός Γιάννης Κούρτης, 34 ετών, που επίσης διασκέδαζε με την παρέα των αστυνομικών. Ο Νίκος Κοεμτζής συνελήφθη λίγα 24ωρα μετά στη Δάφνη, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στο εξωτερικό. Η σύλληψή του ήταν επεισοδιακή, αφού, όταν τον περικύκλωσαν οι αστυνομικοί, έβγαλε μαχαίρι απειλώντας πως αν δεν τον σκοτώσουν, θα τους σκότωνε. Τότε, ένας από τους αστυνομικούς τον πυροβόλησε στο πόδι και η καταδίωξη έληξε.

Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΝΕΑ μετά τη σφαγή στη «Νεράιδα»Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΝΕΑ μετά τη σφαγή στη «Νεράιδα»

Η «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου

Ο Παύλος Τάσιος σκηνοθέτησε το 1980 την ταινία «Παραγγελιά!», εμπνευσμένος από το ειδεχθές έγκλημα του Νίκου Κοεμτζή. Μια ταινία- αριστούργημα, μέσα από την οποίο διαφαίνεται, όχι μόνο το περιστατικό του εγκλήματος, αλλά και η κοινωνικο-πολιτική κατάσταση της Ελλάδας κατά την περίοδο του 1973, η ψυχοσύνθεση του Νίκου Κοεμτζή, καθώς και η νοοτροπία που επικρατούσε τότε: οι ταξικές διαφορές, ο τρόπος διασκέδασης, οι κώδικες επικοινωνίας, η λαϊκή κουλτούρα, τα σκυλάδικα, οι μαγκιές, η τιμή. Μέσα από τη σκηνοθετική του ματιά καταφέρνει να κάνει το εξής: αφενός, αποδίδει ρεαλιστικά το χωρο-χρονικό πλαίσιο και υπόβαθρο του περιστατικού και, αφετέρου, φωτίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο τον βαθύτερο ψυχισμό και την ανθρώπινη υπόσταση του πρωταγωνιστή. Θα ήταν άστοχο, σίγουρο, να μιλήσει κανείς για μια βιογραφική ταινία ή για ένα ντοκιμαντερίστικο φιλμ. Η «Παραγγελιά!» «γεννήθηκε» όταν το έγκλημα συνάντησε τη μυθοπλασία. Ο Παύλος Τάσιος μοιάζει να δικαιολογεί μέσα από την ταινία του τον Νίκο Κοεμτζή ή μάλλον προσπαθεί να δείξει όλα εκείνα τα συναισθήματα που «φώλιαζαν» στην ψυχή του Νίκου και που τον οδήγησαν στο μεγάλο κακό. «Ντύνει» τη δολοφονία τριών ανθρώπων με τον μανδύα της αντίστασης κατά της εξουσίας, διανθίζοντάς την με τα ανατριχιαστικά και απολύτως ταιριαστά ποιήματα της Κατερίνας Γώγου, με μουσική, εξαιρετικές ερμηνείες και με ένα σκηνικό γεμάτο καπνούς και αλκοόλ. Οι εύστοχες επιλογές των πρωταγωνιστών συνέβαλαν στο να θεωρείται η «Παραγγελιά!» ένα αριστούργημα, με τον Αντώνη Αντωνίου στον ρόλο του Νίκου Κοεμτζή να απογειώνει την ταινία.

Το παρελθόν του, η δίκη και το τέλος

Ο Νίκος Κοεμτζής είχε ανέκαθεν προβλήματα με την αστυνομία. Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1938 στο Αιγίνιο Πιερίας από μια φτωχή οικογένεια και μεγάλωσε με δυσκολίες και κακουχίες. Ήταν γιος του Παναγιώτη και της Αναστασίας Κοεμτζή, οι οποίοι, λόγω της συμμετοχής τους στο ΕΑΜ επί Κατοχής, υπέστησαν διώξεις από τις κρατικές αρχές κατά την μεταπολεμική περίοδο. Το ξύλο στον πατέρα του, οι συνεχείς φυλακίσεις του κατά την περίοδο του εμφυλίου και το κυνηγητό, που οδήγησε την οικογένεια στο να μετακομίζει συνεχώς για να γλιτώσει, «γέννησαν» το μένος του Νίκου απέναντι στις Αρχές και στους ένστολους. Όταν δε άρχισαν να κυνηγούν τον ίδιο, λόγω του αριστερού παρελθόντος του πατέρα του, και να τον τραβολογούν κάθε τόσο στην Ασφάλεια, αλλά και να τον κακομεταχειρίζονται, το μίσος μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο. Μάλιστα, κάποια στιγμή, αστυνομικοί είχαν ζητήσει από τον «συνήθη ύποπτο», Νίκο, να γίνει χαφιές, αλλά ο Νίκος αρνήθηκε. Ο ίδιος, πάντως, θεωρούσε πως οι αστυνομικοί που διασκέδαζαν το μοιραίο βράδυ στη «Νεράιδα» τον είχαν αναγνωρίσει και γι’ αυτό παρενόχλησαν την παρέα του.

Ο Νίκος Κοεμτζής και ο αδελφός του Δημοσθένης Κοεμτζής στο δικαστήριο.Ο Νίκος Κοεμτζής και ο αδελφός του Δημοσθένης Κοεμτζής στο δικαστήριο. ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Ο Νίκος Κοεμτζής στην ανάκρισή του υποστήριξε πως θόλωσε το μυαλό του από το ποτό και την προσβολή, ενώ νόμιζε ότι θα σκότωναν τον αδελφό του. Αν και ο συνήγορος υπεράσπισής του υποστήριξε ότι ο Νίκος έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα, οι δικαστές απέρριψαν το αίτημα να εξεταστεί από γιατρό. Καταδικάστηκε τρεις φορές σε θάνατο και επτά σε ισόβια και ο αδελφός του, Δημοσθένης, σε τρία χρόνια φυλάκιση. Η δίκη του Νίκου ολοκληρώθηκε τρεις μέρες πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και για σχεδόν τρία χρόνια, ζούσε με το ενδεχόμενο της εκτέλεσης του. Ωστόσο, με την κατάργηση της θανατικής ποινής στην Ελλάδα, ο Κοεμτζής δεν εκτελέστηκε και μεταφέρθηκε ως ισοβίτης από τις φυλακές της Αλικαρνασσού στην Κέρκυρα. Έμεινε στη φυλακή για 23 χρόνια, όπου έδειξε ειλικρινή μεταμέλεια και τον Μάρτιο του 1996 αποφυλακίστηκε από το δικαστικό συμβούλιο Πάτρας υπό όρους. Έκτοτε ζούσε πουλώντας το βιβλίο με την αυτοβιογραφία του σε διάφορα σημεία στο κέντρο της Αθήνας, έξω από τα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων και στην πλατεία στο Μοναστηράκι.

Αποφυλάκιση Νίκου ΚοεμτζήΑποφυλάκιση Νίκου Κοεμτζή EUROKINISSI

Στις 23 Σεπτεμβρίου του 2011, ενώ βρισκόταν στο Μοναστηράκι και πουλούσε τα βιβλία του, καθισμένος στο μικρό ξύλινο τραπεζάκι του, ο Νίκος Κοεμτζής έπαθε έμφραγμα και λίγη ώρα μετά πέθανε από ανακοπή, στα 73 του χρόνια. «Πέθανε από την αφαγία και τη ζέστη», είπε ο Γιώργος Λιάνης, πρώην βουλευτής και υπουργός, και φίλος του Νίικου, με τον οποίο είχαν έρθει πολύ κοντά, όταν ακόμα ήταν στη φυλακή στην Κέρκυρα και ο ίδιος δούλευε ως δημοσιογράφος στα «Νέα». Και μια περίεργη σύμπτωση: σχεδόν μια βδομάδα μετά, αρχές Οκτωβρίου του 2011, πέθανε ο σκηνοθέτης της «Παραγγελιάς!», Παύλος Τάσιος.

 

Και ο Γ. Δαουλάρης υποψήφιος Δήμαρχος Δάφνης Υμηττού

ΔΑΟΥΛΑΡΗΣ

Προγραμματισμένη διακοπή ρεύματος στη Δάφνη (14.1.2019)

ΔΕΗΗ ΔΕΔΔΗΕ ενημερώνει τους καταναλωτές ότι, προγραμματισμένη διακοπή ρεύματος θα σημειωθεί την Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019, από 10:00 π.μ. έως: 12:30 μ.μ. στις παρακάτω οδούς της Δημοτικής Κοινότητας Δάφνης του Δήμου Δάφνης Υμηττού :

  • Μονά/Ζυγά οδός: ΦΙΛΩΝΟΣ από κάθετο ΠΛΟΥΤΩΝΟΣ έως κάθετο ΟΜΗΡΟΥ
  • Μονά/Ζυγά οδός: ΦΑΙΔΩΝΟΣ απο κάθετο ΦΙΛΩΝΟΣ έως κάθετο ΑΙΣΧΥΛΟΥ
  • Μονά/Ζυγά οδός: ΚΑΤΣΩΝΗ απο κάθετο ΑΙΣΧΥΛΟΥ έως κάθετο ΥΨΗΛΑΝΤΟΥ
  • Μονά/Ζυγά οδός: ΥΨΗΛΑΝΤΟΥ απο κάθετο ΚΑΤΣΩΝΗ έως κάθετο ΠΛΟΥΤΩΝΟΣ
  • OΔΟΣ ΠΛΟΥΤΩΝΟΣ Νο 42-44

Αναμνήσεις σχολικών εκδηλώσεων 25ης Μαρτίου στη Δάφνη κατά τα έτη 1961 έως 1980

Μέσα από ορισμένες φωτογραφίες εκδηλώσεων στη Δάφνη, για την ηρωική επέτειο της 25ης Μαρτίου κατά τα έτη 1961 έως 1980 του αρχείου μας, θα προσπαθήσουμε να «ξυπνήσουμε» νοσταλγίες, μνήμες, σκέψεις, εικόνες από τα σχολικά χρόνια της παιδικής μας αθωότητας.

Τότε που τα δημοτικά σχολεία είχαν στους τοίχους τους αφίσες με ήρωες του 1821, που οι προετοιμασίες των εορταστικών εκδηλώσεων και της παρέλασης ξεκινούσαν από τις αρχές Μαρτίου και περιμέναμε πως και πως να ξημερώσει η ημέρα που θα ανέβουμε στο ξύλινο βάθρο να απαγγείλουμε το ποίημά μας, να καταθέσουμε το στεφάνι μας ενώ ανήμερα της 25ης Μαρτίου να  φορέσουμε την καθιερωμένη για το σχολείο μας ενδυμασία της παρέλασης (μπλε σορτσάκι – άσπρο πουκαμισάκι – μπλε γιλέκο και γραβάτα για τα αγόρια, μπλε πλισέ φούστα – άσπρο πουκαμισάκι – μπλε γιλέκο και άσπρη κορδέλα για τα κορίτσια, η οποία συμπληρωνόταν με το άσπρο κοντό σοσονάκι και τις άσπρες ελβιέλες για κορίτσια και αγόρια) και να παρελάσουμε επί της οδού Αγίας Βαρβάρας.

Γιατί το σχολείο, οι συμμαθητές, οι δάσκαλοι, οι σχολικές μας εκδηλώσεις, αποτελούν αναμνήσεις, που όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάπου υπάρχουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη μας.

Ας τις «ξεθάψουμε» και ας τις μεταδώσουμε στις νεότερες γενιές βοηθώντας τες να μάθουν την ιστορία του τόπου μας.

 

 

 

71 χρόνια από την Απελευθέρωση της Αθήνας

apeleyuervsh12 Οκτωβρίου 1944. Εβδομήντα ένα  χρόνια πριν, ένα πρωινό Πέμπτης, οι καμπάνες των εκκλησιών άρχισαν να χτυπούν χαρμόσυνα, καλώντας τους Αθηναίους να ξεχυθούν στους δρόμους και να πανηγυρίσουν το τέλος της γερμανικής κατοχής.

«Η πιο όμορφη, η πιο γλυκιά μέρα του κόσμου» έχει γράψει ο Γιώργος Σεφέρης για την ημέρα της Απελευθέρωσης που ξημέρωσε στην Αθήνα, μετά από τριάμισι χρόνια γερμανικής κατοχής. (περισσότερα…)

«ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ» Υπαίθρια Έκθεση φωτογραφίας από τους «Ταξιδευτές Πολιτισμού»

ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗ ΠΟΛΗΟ Πολιτιστικός και Λαογραφικός Σύλλογος Δάφνης «Ταξιδευτές Πολιτισμού» παρουσιάζει την ομαδική έκθεση των μελών του εργαστηρίου φωτογραφίας, μετά την ολοκλήρωση των μαθημάτων, με θέμα: «Ματιές στη πόλη».

Κάτι από τα παλιά

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΝΘΥΜΙΟ - 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

Φωτογραφία από τον εορτασμό της Εθνικής μας επετείου, στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Δάφνης το 1976 (Αγ. Βαρβάρας 92).

(περισσότερα…)

Η 25η Μαρτίου μέσα από τα παλιά αναγνωστικά

25η Μαρτίου25η Μαρτίου σήμερα, θα ταξιδέψουμε σε γνώριμες, μα και σε άγνωστες σελίδες, που αγάπησε ξεχωριστά κάθε μαθητική γενιά. Σε εικόνες και κείμενα που χαράχθηκαν ανάγλυφα στη μνήμη μας στα πρώτα μας σχολικά χρόνια. (περισσότερα…)

Νέα Πρόσκληση Ανέργων Δήμου Δάφνης-Υμηττού & Παράταση Αιτήσεων Νέων Επιστημόνων

LOGO ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΣΥΜΠΡΑΞΗ

Τοπικά Σχέδια για την Απασχόληση προσαρμοσμένα στις ανάγκες της τοπικής αγοράς εργασίας των Δήμων Δάφνης-Υμηττού και Καισαριανής

Κύρου 4, Αθήνα, T.K. 15125 Τ: 210 6744150, F: 215 5306442 Email: b_and_f_epe@yahoo.gr Πληροφορίες: Μ. Μαρκουλή (περισσότερα…)

Αρέσει σε %d bloggers: